Briljante schrijvers

26-01-2024
Een artikel uit Trouw trekt mijn aandacht. Het gaat over een dokter die het verband onderzoekt tussen verbale creativiteit, depressies en alcoholisme. Volgens de arts hebben schrijvers, meer dan andere kunstenaars, last van psychische klachten. Niet zomaar een beetje, nee, echt veel meer. En dan laat hij ‘gewone’ gemiddelde mensen buiten beschouwing.
Nou, lekker dan. Sinds mijn jeugd schrijf ik er namelijk op los. En zijn er periodes waarin ik mij geestelijk soms verre van behaaglijk voel. Niks onverwerkte snippers uit het verleden, gebrek aan zon in de winter, hooggevoeligheid of de vorm van autisme die ik heb. Dat gekwakkel in mijn hoofd is dus allemaal de schuld van mijn geschrijf!
Volgens de dokter scoren zowel dichters, proza- als toneelschrijvers hoog op alcoholisme, depressiviteit en mislukte relaties. Prozaschrijvers (waar ik mezelf onder schaar) presteren van die drie soorten gemiddeld. Topscorers van seksuele avontuurtjes, drankmisbruik en intense zwaarmoedigheid zijn de toneelschrijvers. Een hint dat ik vooral nóóit toneelstukken moet gaan schrijven.
De psychiater beweert dat schrijvers zo vaak te kampen hebben met grote innerlijke opschudding omdat zij zich nogal eens bezighouden met het menselijk bestaan met al zijn lastige relaties, overwinningen en nederlagen. En dat dezelfde zenuwen die bij briljante auteurs tot literaire meesterwerken leiden, ook diepe depressies veroorzaken.
Het is een hele troost te weten dat mijn Meesters-werken, net als mijn depressies, middelmatig zijn. En een waarschuwing dat ik het niet in mijn hoofd moet halen om ooit een briljant schrijver te willen zijn.
 
 
 
 
inDelen