Blog

119. Herrie op Ameland

25-07-2021
Scholeksters. Een vreemde naam voor vogels die geen vijftig meter diep de zee induiken om op schol te jagen, maar in weilanden en op stranden hun drilboren van snavels de grond in rammen op zoek naar schelpdieren en wormen. Alleen hun zwart-witte veren en het volledig ontbreken van zangtalent delen ze met de gewone ekster. Noem een ooievaar dan ook meteen ekster. Een dasekster of zo. Naar een dier dat niet op zíjn menu staat.
Met een vriendin ben ik op Ameland. Leuke dorpjes. Fijne fiets- en wandelpaden. We hebben meestal goed weer. En een indrukwekkende geluidsoverlast. Niet van dronken jongeren of knallende muziek. Onze hotelkamer kijkt uit over een weiland waarin schapen er op los kauwen en wezenloos in het niets staren. Wat moet je anders als wollige grazer?
Schapen zijn vreedzame dieren. Een groepje scholeksters heeft hun grasland gekoloniseerd en laat duidelijk horen wie het er voor het zeggen heeft. Scrol in onderstaande link naar beneden, zet het volume op keihard en klik onder ‘herkenning’ op ‘groep.’
 
Scholekster
 
De eerste minuten in deze herrie laat me glimlachen. Maar deze vrolijke vriendjes zetten vanaf halfvijf ’s morgens al een trommelvlies tergende strot op. Een ouderwetse bellenwekker van de HEMA is er niets bij. Of we nu ’s middags bij het hotel terugkomen of ’s avonds: de hele tijd laten ze luidruchtig van zich horen. Alleen ’s nachts houden ze hun snavel. Ik laat mijn ochtendslaap er niet meer door verpesten en schroef de tweede nacht oordopjes in.
De vogels op de foto zijn een ouder met opgeschoten jong. Ook zij tetteren heel wat af. Misschien krijgt het kuiken les van de ouder of moet het kabaal mogelijke belagers verjagen. Eerlijk gezegd denk ik dat deze vogels gewoon genieten wanneer ze zo tekeer kunnen gaan.
Ik twijfel of ik een beeldje van een scholekster als souvenir van Ameland mee naar huis neem. Het wordt ongewild een verkoudheid.  
 
Mijn blog liever in je mail? Vul hier je gegevens in. Je kunt er ook een opmerking kwijt. Vind je mijn blog leuk? Deel hem gerust met anderen. Graag zelfs.

Korte verhalen voor op vakantie deel 1: De Terugval

09-07-2021
‘Ik wil dat je nu vertrekt,’ zegt Emilie.
Mijn handen blijven boven het toetsenbord hangen.
Eén terugval. Meer was er niet nodig om sinds vanochtend gewelddadige scènes uit The Godfather voor me te zien met mij als doelwit. Ik moet iets doen of ik kan fluiten naar een toekomst als beroemd en rijk schrijver op een Caribisch eiland. Ik pak het glas likeur van de tuintafel en neem een slokje. Had ik maar niets opgebiecht. Eerlijk duurt niet altijd het langst.
‘Zie je die zwam tegen die stam?’ vraagt ze. ‘Dat ben jij. Een parasiet die de boom uitholt totdat hij van ellende in elkaar dondert.’   
 
Tien maanden geleden. Ik was een halfjaar uit de gevangenis en stond met een stapeltje daklozenkranten bij Albert Heijn toen Emilie de supermarkt uit kwam wiegen. Haar hele verschijning straalde welvaart en wellust uit. In de linkerhand een boodschappentas, aan de rechterarm een onbeschoft dure damestas. Ze zette de tas met boodschappen op de grond en wreef haar handen.
‘Hulp nodig?’
‘Graag. Mijn auto staat daar.’ Zelden had ik een bekaktere en tegelijk sensuelere stem gehoord. Ik kwakte de daklozenkranten in een afvalbak en droeg de boodschappentas naar haar Jaguar.
‘Wat doet zo’n knappe kerel als jij hier?’
‘Wachten op een knappe vrouw als jij.’
‘Bof jij dat ik gevoelig ben voor vleierij. Ga je mee bij mij iets drinken? Iemand die daklozenkranten verkoopt gaat toch niet naar huis.’
‘Bof jij dat ik ongevoelig ben voor beledigingen anders was ik met die Hermès weggerend.’
‘Hoe herkent een man als jij dat merk?’ Ze klemde de handtas stevig vast.
‘Vriendinnetje gehad met zo’n ding.’
    
Voordat ik aan lager wal raakte verkeerde ik in de hoogste kringen. Mijn vaders droom dat ik op een dag het roer van het familiebedrijf van hem zou overnemen spatte uiteen toen hij erachter kwam dat ik grote sommen geld naar mijn privérekening op de Kaaimaneilanden doorsluisde. Na afloop van drie jaar gevangenisstraf kwam ik nergens aan de bak. Mijn moeders voorspelling dat ik alle slechte eigenschappen van haar sukkel van een vader en sukkel van een opa had geërfd en dat ik net als die twee naar de verdoemenis zou gaan was aardig op weg om uit te komen. Uit schuldgevoel dat zij me met die zwakke genen had opgezadeld gaf ze me een geldbedrag. Genoeg voor een nieuwe start. Die in een casino begon. En eindigde. Ook mijn moeder trok haar handen van me af. Ik zat gevangen in de mannelijke familietraditie van opkomst, kortstondige bloeiperiode en onafwendbaar verval.
    
Emilie droeg de achternaam van haar overleden man, zei ze. Grijsdrager, een aristocratisch geslacht. Ik stapte het landhuis van de gestorven jonkheer binnen en kwam in een hal waar geschilderde voorname dames en heren elkaar aanstaarden. Uit een hondenmand kroop een teckel.
‘Diederik,’ zei ze en wees naar een schilderij waarop een oudere man stond afgebeeld. ‘Vorig jaar gestorven.’
Een man van onduidelijke leeftijd kwam op ons af. Emilie overhandigde hem de tas met boodschappen. ‘Tom, dit is Bruno de butler. Bruno, dit is Tom de daklozenkrantverkoper.’ De butler knikte gedienstig en verdween achter een deur.
Mijn blik viel op een ander schilderij. Op het dek van een driemaster stond een man met een musket. 1653 - Maurits Grijsdrager las ik op een verguld plaatje.
‘Die Maurits heeft nooit gevaren,’ zei Emilie. ‘Ook Diederik vertelde graag sterke verhalen om interessant over te komen.’ Ze legde haar hand op mijn borst en liet haar vingers naar beneden kruipen. ‘Wat hem zelden is gelukt.’ Ze haakte haar vingers achter de band van mijn broek. ‘Zoals er bij hem wel meer niet uit de verf kwam.’ Ze wees naar het schilderij van Maurits en keek me aan. ‘Jouw oorlogsbodem mag mij gerust een keer rammen.’
Ik trok haar tegen me aan. ‘Ik ga jou vol midscheeps enteren.’ Wat ik ter plekke deed.
Dat ik na mijn geslaagde openingsoffensief bij haar bleef was vanzelfsprekend.
 
Ik typ de laatste zin van het manuscript, een autobiografie over mijn verleden als oplichter en gokker. Gisteren liet Camiel – uitgever en Emilies broer – weten dat hij het wilde uitgeven. Van mijn blijdschap van gisteren is niets over. Ik klap de laptop dicht en nip weer van de likeur. Appel-peer met een vleugje munt. Emilie maakt likeuren van vruchten en kruiden. Een tijdje geleden stootte ik in haar plantenkas een jampotje met een loszittend deksel omver. Tuinkruiden voor een nieuwe smaak likeur dacht ik en liet de blaadjes op de grond liggen. Later lag de teckel dood tussen de gemorste tuinkruiden. Emilie aaide haar morsdode hondje. ‘Gif,’ zei ze. ‘De ratten hier zijn soms zo groot als een… teckel.’
    
Ik weet niet of het kwam omdat mijn boek zou worden uitgegeven of dat het aan mijn zwakke genen van moeders kant lag dat ik gisterenavond een onbedwingbare drang kreeg om naar het casino te gaan. Terwijl Emilie voor de tv in slaap was gevallen sloop ik met de duizend euro die ik uit haar lingerielade had gehaald naar buiten. Binnen een kwartier had ik het verspeeld. Om het bedrag terug te winnen leende ik geld van de baas van het speelhuis. ‘Maandag terugbetalen of je maakt kennis met alkalische hydrolyse. Wat er dan van je overblijft kan je opvegen met veger en blik.’
Ik wist zeker dat ik op deze echt allerlaatste gokavond zou winnen. Ik zat ernaast. En nu Emilie geen begrip voor mijn terugval wil opbrengen moet ik nog een graai doen in haar lingerielade voordat ik maandag als poeder in een vat heet water eindig.
Ik volg haar de hal in. ‘Toe nou schatje, ik heb er ontzettend veel spijt van. Zodra mijn boek gaat verkopen betaal ik je alles terug. Als ik maandag niet met het geld over de brug kom word ik vermoord.’
‘Je hebt beloofd dat je nooit meer zou gokken, Tom.’ Ze kijkt naar het portret van haar overleden man. ‘Diederik was saai en een waardeloze minnaar maar mijn vertrouwen heeft hij nooit geschonden.’
‘Die arme Diederik moest eens weten.’
Een tijdje staan we zwijgend naast elkaar.   
‘Weet je, ik ben de beroerdste niet. Als jij boven je spullen bij elkaar gaat zoeken maak ik iets lekkers voor ons. Het zou wreed zijn om je met een lege maag de deur uit te zetten.’
Boven trek ik haar lingerielade open. Het geld is weg. Ik moet tijd winnen om het te vinden. Dan kan ik de casinobaas betalen en het boekcontract met Camiel tekenen.
Ik pak het potje met tuinkruiden die geen tuinkruiden zijn uit de plantenkas. In de woonkamer doe ik een snufje in de cocktail die ik voor Emilie maak.
    
We zitten aan de tuintafel. Emilie prikt in een salade, ik lepel groentesoep op. ‘Is het dwaas dat ik nog steeds hoop dat ik mag blijven?’
‘Zinloos.’
Mijn lichaam voelt zwaar en loom. Doodsangst is knap vermoeiend. ‘Ik kan mijn ogen amper openhouden. Mag ik nog een nachtje blijven slapen?’
Ze pakt mijn laptop. ‘Camiel denkt dat je boek geheid een bestseller wordt.’
Bruno komt de tafel afhalen.
‘Je bent van gedachten veranderd? Geweldig. Ik stuur hem zo de definitieve versie.’
‘Daar zou ik me maar niet druk om maken.’
Mijn blik wordt wazig.
‘Je bent binnen een halfuur dood. En kijk niet zo bang, het is pijnloos. Dat hebben we bij Diederik gezien, toch Bruno? Ik draag het boek op aan jou. Zo jong overleden aan een hartstilstand.’
Ik heb moeite met slikken. ‘De soep?’
Ze knikt.
‘Maar waarom?’
‘Je weet toch dat het ook bij mensen werkt?’ 
 
‘Jammer dat je geen afscheid van Diederik kon nemen,’ zei ik toen ze vertelde dat Bruno en zij hem dood in bed hadden gevonden. Ze schonk onze glazen nog eens vol. Eerder die avond had ik haar van mijn verduisteringspraktijken en goklust verteld en beweerde zij dat ik er een boek over moest schrijven.
‘Kan je een geheim bewaren?’ vroeg ze met dubbele tong. ‘Diederik had mij met Bruno betrapt en wilde de notaris bellen om zijn testament te laten wijzigen. De volgende ochtend was hij dood. De arts zei dat ik dankbaar moest zijn dat Diederik verder leed bespaard zou blijven.’
‘Wat is het geheim?’
‘Mijn rattengif werkt dus ook op mensen.’
 
‘Ik kan je niet vertrouwen,’ zegt ze. ‘Als je de politie belt raak ik alles kwijt. Dat begrijp je toch?’ Ze geeuwt. ‘Ik ga naar bed. Bruno, bel jij 112 zodra je zeker weet dat hij dood is?’ Ze drukt zich op maar het lukt haar niet om overeind te komen.
Ik grinnik.
‘Wat is er zo grappig?’ Ze onderneemt een tweede vergeefse poging om op te staan.
Ik wijs naar het lege cocktailglas. ‘Ik moest geld vinden. Jij zou me gewetenloos laten vermoorden. En ik wilde niet dood. Dat begrijp jij toch ook?’
Het laatste wat ik zie voordat ik mijn bewustzijn verlies is Bruno die de laptop uit Emilies krachteloze handen pakt.    

118. Creatief met water

27-06-2021
Maandagochtend. Ik trek de wc door. Een miezerig straaltje water doet er een eeuwigheid over om de stortbak te vullen en ook uit de kraan van de wastafel komt bepaald geen stormvloed. Dan maar even niet douchen. In de tijd die mijn waterkoker nodig heeft om vol te lopen kan ik een cursus Chinees volgen. Wat wel keihard stroomt is de hoeveelheid opmerkingen op de website van Brabant Water. Wat is er #@$& aan de hand? Waarom *%^+ geen verklaring? Even later is de chat onbereikbaar en de website offline. Overstroomd door de online vloed van vragen, mopperen en klagen.
Stel je voor dat we in Nederland geen kraanwater meer hebben. Die fles van anderhalve liter in mijn meterkast is binnen een paar uur leeg. Kuubje halen bij de supermarkt? De wachtenden staan tot buiten de poort en binnen een kwartier is alles uitverkocht. Als grensbewoner zit ik zo in België. Maar uit angst voor eigen watertekorten is het land voor Nederlandse waterzoekers gesloten.
In 1960 heeft Nederland bijna overal kraanwater. Bij mijn opa van vaders kant wordt de was tot midden jaren zestig gedaan met water uit de put in de tuin. De plee – in die tijd ook buiten – moeten we doorspoelen met een emmertje water. Een douche is er niet. Alleen een aanrecht.
Zonder kraanwater kan ik iedere dag de stortbak van de wc vol spugen. Waarschijnlijker is dat ik water schep uit een plas, sloot of rivier, en regenwater opvang om de vaat en de was mee te doen en te koken. Mezelf wassen kan met een washandje en een teiltje water. En 's zomers douch ik in de tuin onder een plensbui.
Dat wordt als primitief kamperen. Waar ik een spuughekel aan heb, maar wat wereldwijd de werkelijkheid is voor miljarden mensen. Wij boffen maar met ons kraanwater. Al sluit ik binnenkort toch een waterton aan op de regenpijp. Want je weet maar nooit.
 
 
Mijn blog liever in je mail? Vul hier je gegevens in. Je kunt er ook een opmerking kwijt. Vind je mijn blog leuk? Deel hem gerust met anderen. Graag zelfs.

117. Blog in beeld

13-06-2021
Met dit heerlijke zomerweer kan ik natuurlijk beschrijven hoe je – mens en dier – soms alleen maar je achtertuin of een mooi park of natuurgebied in hoeft te stappen om wat extra geluksgevoel te krijgen. Prachtige kleuren, heerlijk zonnetje, zacht briesje en vijfentwintig graden.




Of dat je aan de mooie Nederlandse kust tussen Oost-Kapelle en Domburg soms heel onverwacht het strand en het duingebied voor jezelf hebt omdat de zeemist nog net niet helemaal is weggetrokken, waardoor je je kunt koesteren in de stilte, of juist het ruisen van de zee.


      Maar vandaag kies ik voor beelden. Die zeggen alles.



 

 



 











 

116. Vliegen en slakken

06-06-2021
Ik kijk graag naar vogels, bijen en vlinders. Naar reeën en eekhoorns. En ik smelt als ik jonge dieren zie. Vlees eet ik zelden en mijn kat Karel heeft bepaald geen hondenleven bij mij. Je kan de conclusie trekken dat ik een dierenvriend ben die geen vlieg kwaad doet. Maar dat laatste doe ik dus wel. Al maak ik onderscheid in welke soort vliegen ik iets aandoe. Buiten laat ik ze ongemoeid. Zwermen fruitvliegjes in de keuken gaan er onverbiddelijk aan. Ook dikke bromvliegen moeten op hun hoede zijn wanneer ze mijn kamer invliegen. Kierewiet word ik van dat gezoem. En chagrijnig wanneer ze keer op keer tegen de ruit van de voorkamer knallen, alsof ze denken dat ze er deze keer wel doorheen kunnen breken. Zouden ze nooit hoofdpijn krijgen of een hersenschudding oplopen? Of hebben vliegen geen hersens en verklaart dat waarom ze na de 24e botsing nog steeds niet in de gaten hebben dat isolatieglas sterker is dan een vlieg van 1 gram? Meestal dirigeer ik ze naar buiten wanneer ze het wagenwijd geopende raam niet kunnen vinden. Duurt het te lang voordat ze weg zijn, dan zwiep ik ze genadeloos met een theedoek uit de lucht om ze daarna hartstikke dood te pletten. Of ze vallen ten prooi aan het beproefde insectenjachtinstinct van Karel.
Een ander beest dat maar beter uit mijn buurt – tuin – kan blijven, is de slak. Met of zonder huisje. Dieren maken elkaar dood om op te eten, om tijdens de paartijd rivalen om zeep te helpen of om hun territorium te verdedigen. Ik bekommer mij om het welzijn van mijn planten. En daarom oogst ik de slijmerige slakken, kwak ze op een hoop op het tuinpad en stamp ze tot snot. Vogels eten de slakkensalade. De vermorzelde huisjes veeg ik de tuin in, waar ze dienst doen als bodemverbeteraar. Geen gif. Geen afval. Kijk mij eens aan circulaire, duurzame gewasbescherming doen.  

 
Mijn blog liever in je mail? Vul hier je gegevens in. Je kunt er ook een opmerking kwijt. Vind je mijn blog leuk? Deel hem gerust met anderen. Graag zelfs.

115. Warm onthaal met bakstenen

23-05-2021
Op Facebook lees ik dat Sylvana Simons pijn lijdt door artrose. En dat ze af wil van vrouwonvriendelijke verkleinwoorden als meisje, popje of schatje. Sommige media schrijven vooral over Sylvana wanneer ze deining willen veroorzaken in de hoop daar veel lezers mee te scoren. Duizenden mensen schromen dan ook niet om beide artikelen van commentaar te voorzien. Ze mag een akelige ziekte krijgen. Ze moet terug naar het land van herkomst. Ze is een zeikerd die ‘ons’ onnodig belastinggeld kost. Veel van de opmerkingen zijn geschreven in de onbehouwen spreekstijl van politiek stijlicoon Geert Wilders. Maar dan vol taalfouten waar je hem niet op zal betrappen. Het taalgebruik van de boreaal babbelende Baudet is waarschijnlijk te hoog gegrepen voor deze groep laaggeletterde Facebookcommentatoren.
Fijn hoor, een nationale pispaal als Sylvana. Ze is zwart, vrouw en heeft een uitgesproken mening. Drie eigenschappen waarmee ze kansrijk naar kritiek hengelt. Ben je een witte man met een overduidelijke denkwijze, dan heb je weinig te vrezen. Geert en Thierry komen er al jaren mee weg. Dat deze heren stemmers trekken door iedereen die niet na wil denken voorgekauwde populistische standpunten voor te schotelen, heeft daar vast ook iets mee te maken.  Standpunten die vaak lijnrecht tegenover die van Sylvana staan. Denk aan Zwarte Piet en racisme.
Ook ik ben het weleens oneens met haar. Of ik trek mijn wenkbrauwen op wanneer ze haar overtuigingen weer eens op een betweterig toontje brengt. Intussen zou ze toch moeten weten dat we dergelijk betuttelend schoolmeestergedrag uitsluitend – daar gaan we weer – van mannen dulden.
Eeuwen voordat Facebook bestaat kunnen onafhankelijke vrouwen met een uitgesproken mening, bijzonder uiterlijk of afwijkende leefstijl – algemeen aangeduid als heksen – op een warm onthaal met bakstenen rekenen. Tegenwoordig vooral digitaal, maar nog steeds kwetsend.  
We leven in een land met vrije meningsuiting. Je hebt dus ook de vrijheid om een krenkende mening af en toe voor je te houden.
 
Mijn blog liever in je mail? Vul hier je gegevens in. Je kunt er ook een opmerking kwijt. Vind je mijn blog leuk? Deel hem gerust met anderen. Graag zelfs.

114. Algemeen Belabberd Nederlands

16-05-2021
Ik ben opgegroeid met hits van Boudewijn de Groot en Liesbeth List. Zangers die in begrijpelijk en correct Nederlands zingen.
Tegenwoordig doen uitspraak en teksten er weinig toe. Neem ‘Brabant’ van Guus Meeuwis. Goed verstaanbaar. Maar hoezo “Was men maar zo trots op Brabant als een Fries”? Waarom zou een Fries trots zijn op Brabant?
Frank Boeijen zette in de jaren ’80 de trend voor binnensmonds gemompelde liedjes. Op dit moment staan Suzan en Freek voor mij model voor vertolkers van nagenoeg onverstaanbare nummers. Articuleren kost ze te veel moeite. Hun g’s klinken als venijnige rochels. De ‘r’ is met de noorderzon vertrokken. Een ‘z’ wordt ‘s’, de ‘v’ een ‘f.’  Se sijn bang om alleen te sain. Se hebbe het so faak geprobee’d maa’ se gaaaan e’foo’.  Omdat ik jiaauw nooit fe’gete kan. Ze krijsen de ‘a’ alsof ze op een punaise zijn getrapt. En waarom zo snel zingen? Gebruik dan minder woorden.
Dat afgeraffelde, slordige Nederlands is eerder regel dan uitzondering. Nou en? Je weet toch wat ze bedoelen? Niet altijd. Mijn belegen hersenen krijgen steeds meer moeite met het uitpuzzelen van zo’n puree gemurmelde teksten. En voor ‘doekoe’ of ‘hayek’ – woorden die landgenoten van Surinaamse of Antilliaanse afkomst en nieuwe Nederlanders de taal in fietsen –  heb ik een straattaalwoordenboek nodig.
Geschreven en gesproken taal verandert voortdurend. Wat vandaag als grammaticale misser geldt is over tien jaar officiële spelling. Tegenwoordig mede dankzij ontlezing. Hun zeggen dat. Me/men moeder is ziek. Mag ik jou tas lene? Hij is groter als mij. Laat ik zwijgen over het gehaspel met d’s en t’s. Om een Van Gaaltje te gebruiken: is de Nederlandse taal nou zo moeilijk of zijn wij zo dom?
Het Algemeen Beschaafd Nederlands uit mijn jeugd is dood. De taal uit 1800 is tegenwoordig onbegrijpelijk. Vandaag mag het lekker losjes. Doe maar gewoon. Dus: Lang lefe Algemeen Belabbe’d Nede’lands. Wat uiteindelijk vanzelf ook Beschaafd wordt.
 

113. Blije activisten

02-05-2021
Het is onontkoombaar. Tenzij je analoog en zonder tv of krant leeft. Op Facebook en andere sociale netwerken, het journaal, de kletsshows en in dagbladen: dagelijks denderen karavanen langs van beelden en verslagen over sociale, maatschappelijke en milieumisstanden. Deze wantoestanden zijn de schuld van de regering. Van ‘al die buitenlanders’ en van multinationals. Altijd ligt het aan een ander. In plaats van meedenken of oplossingen aandragen, geven sommigen de voorkeur aan zeuren en zaniken. Zeg nou zelf, daar wordt toch niemand gelukkig van?
Tegenwoordig neem ik iedere dag een gezonde dosis positief nieuws tot mij. Een berichtje waarvan mijn mondhoeken opkrullen. Een grappige foto of tekst op Facebook die me in een schaterlach laat uitbarsten. Sinds kort zijn daar de – zoals The Happy Activist ze zelf omschrijft – ‘goeie acties waar je blij van wordt’ bijgekomen. Ik maak me weleens zorgen om de verslechterende toestand van onze aarde. Lieden die alleen om zichzelf geven zeggen dat er niets aan de hand is. Weldenkende mensen willen er iets aan doen. Via iemands LinkedIn pagina maak ik kennis met deze blije activisten, parttime wereldverbeteraars die duurzame initiatieven aan meer bereik willen helpen en Nederlanders aan een beter humeur. Precies wat we nodig hebben. Waar de wereld om zit te springen zijn doelgerichte acties vanuit de samenleving om problemen aan te pakken en situaties te verbeteren. Kleine inktvlekken die uitbreiden over Nederland. Maai in mei bijvoorbeeld geen gazons en bermen. Dan krijgen bloemen de kans om tot bloei te komen. En daar kunnen tot 10 x meer bijen op afkomen. Of kijk hoe sinaasappels, afgevallen van bomen in de straten van Sevilla, worden omgezet in groene energie. Filmpjes van initiatieven die goed zijn voor onze aarde. En dus voor ons.
Nieuwsgierig? Neem een kijkje op de website of Facebookpagina van deze idealisten. Of op de LinkedIn pagina van Happy Activist Matthijs Jaspers en word zelf een (nog) blijer en bewuster mens.  
 
Mijn blog liever in je mail? Vul hier je gegevens in. Je kunt er ook een opmerking kwijt. Vind je mijn blog leuk? Deel hem gerust met anderen. Graag zelfs.

112. Helemaal zen

18-04-2021
Vier uur ‘s nachts. Vanuit de woonkamer klinkt gekrijs. Heeft een vreemde kat het kattenluik open gewrikt en het met Karel op een knokken gezet? Beneden tref ik alleen mijn eigen huisdier aan. Waarschijnlijk zit het andere beest in de tuin. Een paar dagen later, acht uur in de ochtend. Boven kleed ik me aan, beneden gaat Karel opnieuw tekeer. Ik ren de trap af. Mijn kater staakt zijn wild geraas, de rechtopstaande haren van zijn dikke staart gaan liggen. Buiten beweegt iets. Hoe komt die bordercollie in mijn door muur en schuttingen omgeven tuin? Met mijn bril op verandert de zwart-witte hond in een Maine Coon. Een Amerikaans kattenras, dus twee keer zo groot en misschien wel twee keer zo zwaar als andere rassen. De reus kijkt me vriendelijk aan en verdwijnt over de schutting.
Dagelijks vind ik plukken kattenhaar in de kamer. Karels eens zo witte buikvacht maakt plaats voor bloot roze vel. Ik gebruik een kalmerende spray. Haalt niets uit. Een week later is het tijd voor zijn jaarlijkse inentingen en APK. De dierenarts betast hem, geeft een prik en kijkt in zijn bek. Karel ondergaat het lijdzaam.
‘Een zachtaardige lieverd,’ zegt de dierenarts. ‘Die hebben vaak last van stress.’
‘Dat herken ik van mezelf,’ zeg ik.
De dierenarts adviseert brokken met de naam Calm. Bijzonder smakelijk en ze werken na een paar weken, beweert ze. Karel stort zich op zijn nieuwe voer. Op internet lees ik jubelverhalen over afgenomen stress. Na een week gedraagt ook Karel zich alsof hij een zen meditatiecursus heeft gevolgd. Dankzij alfa-casozepine en tryptofaan, lees ik op de verpakking. De eerste donshaartjes verschijnen op zijn buik. De Maine Coon blijft uit beeld. Of Karel stoort zich niet meer aan hem.
Wat mij betreft is het tijd voor een smakelijk poeder met natuurlijke kalmerende middelen dat mensen tijdens perioden van stress door hun ochtendpap of avondyoghurt kunnen roeren.   

Mijn blog liever in je mail? Vul hier je gegevens in. Je kunt er ook een opmerking kwijt. Vind je mijn blog leuk? Deel hem gerust met anderen. Graag zelfs.

111. Wijsheid van de minderheid

04-04-2021
Wijsheid van de minderheid. Ofwel diepe democratie. Wat inhoudt dat wanneer de meerderheid ergens een besluit over neemt, de minderheid daar niet automatisch mee instemt. Ik lees dat het betekent dat we even goed naar de meerderheid moeten luisteren als naar de minderheid. Dat we van elkaars standpunten kunnen leren en daar ons voordeel mee kunnen doen. Dus ophouden met elkaar bestoken met voorstellen vanuit eigen belang, maar komen tot een breed gedragen besluit waarin alle invalshoeken aan bod komen. Op ieder denkbaar gebied beschieten we elkaar met verwijten. We luisteren amper en zetten de hakken in het zand.
Met het zwabberende Nederlandse coronabeleid ben ik als progressief stemmer benieuwd naar de zorgvoorstellen van de wijze minderheid van de rechts populistische politieke partijen. Waarbij ik het oneens blijf met partijen die corona afdoen als een griepje. Met 15.000 extra sterfgevallen in 2020 is de oversterfte volgens het CBS aanzienlijk hoger dan in jaren met zware griepgolven. En naast chronisch zieken en ouderen leggen nu ook mannen vaker het loodje.
In landen die voorop lopen met vaccineren keldert het aantal besmettingen en worden maatregelen opgeheven. Inenten hoeft voor mij niet verplicht te worden, al ben ik zelf wel gevaccineerd. Want net als iedereen hoop ik dat we zo snel mogelijk van die beperkingen afkomen.  

Rechtse aanpak:
  • - Crisisreserve opbouwen van verpleegkundigen, artsen, bedden, apparatuur, gebouwen.
  • - Beschermingsmiddelen, geneesmiddelen en apparatuur in eigen beheer maken.
  • - Investeren in de zorg.
  • - Bureaucratie terugdringen en macht zorgverzekeraars inperken.
  • - Gat tussen thuis en verpleeghuis opvullen door herintroductie bejaardenhuizen.
  • - Gesloten ziekenhuizen en spoedeisende hulpposten heropenen.
  • - Economen, ethici en juristen toevoegen aan Outbreak Management Team om meerzijdige blik op
  •   situatie te krijgen.
  •  
Helemaal mee eens. Wat ik mis is uitleg over hoe we dit gaan bereiken. Waar we met de huidige zorgpersoneelstekorten extra mensen kunnen vinden. Hoe we de macht van farmaceuten en zorgverzekeraars denken te beknotten. En waarvan we alles gaan betalen. 
 
Mijn blog liever in je mail? Vul hier je gegevens in. Je kunt er ook een opmerking kwijt. Vind je mijn blog leuk? Deel hem gerust met anderen. Graag zelfs.
 

110. Intuïtie en hulpvaardige stemmen

28-03-2021
Je kent het wel. Zo’n stemmetje in je hoofd dat je ingeeft om de achterdeur op slot te doen voordat je het vergeet. Eerst koffie, denk je. In de auto vraag je je af wat je niet moest vergeten. Totdat je bij thuiskomst de achterdeur wagenwijd open vindt en in de woonkamer naar lege vlakken aan de muur tuurt waar bij je vertrek nog een paar dure schilderijen en een 77 inch tv prijkten.
Ook ik negeer het stemmetje weleens. Dat trouwens geregeld van mijn moeder is. Overleden in 2007, drukt ze me nog steeds op het hart om de leuning van de trap vast te houden of om dat glas rode wijn niet op de leuning van de stoel te zetten. Begin februari wil ik door het winterse stadscentrum wandelen. Je kan beter thuisblijven, maant mijn moeder, voordat je valt. Gisteren heb ik anderhalf uur door de sneeuw gelopen, zeg ik, en toen hoorde ik je ook niet. En dus ga ik naar buiten. En glibber prompt onderuit. Begin april krijg ik een MRI omdat ik nog steeds niet zonder pijnscheuten in mijn rechterknie kan lopen of fietsen.
Je intuïtie voorziet je van allerlei onberedeneerde raad en inzichten. Soms het resultaat van ervaringen uit je verleden, dan weer vanuit een onbewust logische gedachtegang. Die raad is niet altijd nuttig. Zeurt iemand in je hoofd dat je een paniekaanval krijgt zodra je dat plein oversteekt of dat je stikt als je die volle lift instapt (die vervolgens naar beneden stort)? Laat je niet langer tegenhouden en zoek professionele hulp. Heeft mij mooi van mijn vliegangst afgeholpen.
Die wenken van praktische aard – al dan niet van je moeder of als onbewust opgediepte aanvulling op je rationele denken – zijn veilig en kan je maar beter opvolgen. Doe je dat niet, dan zou het weleens op een gevalletje: ‘wie niet horen wil, moet voelen’ kunnen uitlopen.
 

109. Lichtwerkers

21-03-2021
Via Facebook beland ik op de website van Lichtwerkers Nederland. De benaming wekt mijn belangstelling. Lichtwerkers zijn zielen die liefde, inzicht en vrijheid op aarde willen verspreiden. Dat zijn algemene termen. Inzicht in je gevoelens? Gedachten? Anderen? En vrijheid van meningsuiting, godsdienst of gelijkheid? Die vrijheden zijn in veel landen nog ver te zoeken.
Lichtwerkers bezitten een spiritueel levensbesef, dragen herinneringen aan niet-aardse lichtsferen (watte?) en zijn ver voor de geboorte van aarde en mensheid tot bewustzijn gekomen. Hoe kan een mens dat dan weten? Of zijn Lichtwerkers geen mensen?
Ik lees de boodschap die een vrouw van Jezus heeft ontvangen. Tevergeefs zoek ik naar een bericht van Mohammed, Zarathustra of een andere profeet. Beetje eenzijdig nu.
Liefde is volgens Lichtwerkers de religie van de 21e eeuw. Wordt de mensheid vredelievend? Eindelijk! Zetten dictatoriale machthebbers een stapje naar achter?
Er staat dat er een oorlog woedt waarin alles duister lijkt. Sinds het ontstaan van mensen woeden er oorlogen die niet alleen duister lijken, maar ook zíjn. Over welke oorlog gaat het hier? Politieke brandhaarden? Onderdrukking? Verwoesting van onze planeet? De onstuitbare verrechtsing met het ‘ikke’ en ‘na mij de zondvloed’? Of gaat dit over het coronavirus? Over opgelegde beperkingen en de strijd die dat tussen groepen mensen oplevert? Ook pan-/epidemieën (pest, pokken, tering) zijn van alle tijden. Net als (impopulaire) maatregelen hiertegen en mensen die in tijden van nood anderen als een lichtend voorbeeld bijstaan.
Verder lees ik dat er een revolutie gaande is die ons naar een hoger licht zal leiden. Omvat ons de hele wereldbevolking of zijn het alleen spiritueel gelijkgestemden in het Westen? Heeft dit iets te maken met het (Westerse) Aquariustijdperk? Of zien we het ook binnen de Chinese astrologie?
De site kan alle vragen niet bijbenen, lees ik. En beantwoordt ze daarom niet. Ik wil niemands spiritualiteit ondergraven. Maar wat helderheid van Lichtwerkers betreft zijn er dus meer mensen die in het duister tasten.

 

108. Duifje

07-03-2021
Onder de Portugese laurierboom in mijn tuin ligt een uitgewaaierd kleed van duivenveren. Van de rest van het slachtoffer is niets te bekennen. Zelfs geen druppel bloed. Hier is een geoefend plukker aan de gang geweest. Een sperwer, denk ik. ‘Of een slechtvalk,’ zegt een kennis, ‘die komen steeds vaker voor in stedelijke gebieden.’
Een duif – met uitzondering van een postduif – legt het wat snelheid betreft af tegen een roofvogel. Het is een spektakel om zo’n kleine sperwer met 75 km per uur een prooi uit de lucht te zien grissen. Ronduit sensationeel is het om een slechtvalk aan het werk te zien die zich met een snelheid van bijna 390 km per uur op zijn beoogde maaltijd stort. Al denk ik dat we dat in een stedelijke omgeving met al die obstakels van gebouwen, niet zo snel zullen aanschouwen. Ik veeg de duivenveren op en gooi ze weg om andere vogels niet de stuipen op het gevleugelde lijf te jagen.
Even later landen drie Turkse tortels op de schutting. Tot die dag zijn het er vier, twee koppeltjes die zich sinds een paar winters tegoed doen aan het vogelvoer dat ik her en der in mijn tuin strooi. De nabestaande scharrelt in zijn eentje. Tortels zijn monogaam. Ik vraag me af of het dier verdriet heeft. Of het getuige is geweest van de brute aanval op zijn duifje. Misschien had het stel de sperwer niet in de gaten, te druk met voer oppikken. Zaten ze net lekker dicht tegen elkaar aan te dutten in het zonnetje. Of waren ze verwikkeld in tortelen, de lente komt eraan.  
De volgende ochtend wekt het koeren van een duif me. Een mannelijke Turkse tortel. Al snel klinkt vanaf het dak van de buren de iets hogere roep van een vrouwtje. Na een paar minuten heen en weer koeren vliegen ze weg. De tijd van rouwen is voorbij.  
 

107. Polderend glijmiddel

21-02-2021
Hoera, waarschijnlijk blijft de VVD na de verkiezingen de grootste partij. Fijn, want we hebben een hoop te danken aan Rutte en zijn kornuiten.
Kleine greep (uit krant en nieuwsprogramma's op tv): Een deel van de buurthuizen en bibliotheken sluit de deuren. Net als verzorgingstehuizen. Pech voor ouderen zonder sociaal vangnet die thuis in eenzaamheid mogen wegkwijnen. Sociale werkplaatsen verdwijnen; mensen met een lichamelijke of verstandelijke beperking kunnen bij ‘gewone’ bedrijven terecht. Waar nauwelijks werk voor ze is. De geestelijke gezondheidszorg is uitgehold. Voor sommige mensen komt hulp nu te laat. Leg dat maar eens uit aan de nabestaanden. Wat klimaatmaatregelen betreft bungelt Nederland onderaan; bedrijven mogen hun vervuilende gang gaan. Het aantal slecht lezende middelbarescholieren is gestegen van 7% naar bijna 25%. ‘Maar,’ zegt Rutte, ‘als je je best doet, komt het wel goed. En krijg je te maken met structurele discriminatie op de arbeidsmarkt? Dan moet je je maar invechten.
Je mag verwachten dat mens, dier en milieu de uitgangspunten van beleid zijn. Bij de kabinetten Rutte is dat gebaseerd op politieke rekenmodellen. Zodra carrière beluste ambtenaren een strak uitgestippeld doel hebben bereikt, verdwijnen ze naar een andere afdeling. Kennis van het nieuwe werkterrein is niet direct nodig, die doen ze gaandeweg wel op. Verklaart dit waarom Jeugdzorg zo slecht presteert? Of dat het bij de Belastingdienst een bende is? Onzin, beweert Rutte. Hij staat achter dit ‘activerend stelsel,’ dat sociaal democraten liever een verschraling van sociale voorzieningen noemen. De belofte om meer blauw op straat te krijgen is in de afgelopen vorstperiode gelukt dankzij de vele blauwbekkende daklozen, daar beneden op de bodem van de kloof tussen rijk en arm. Door vermindering van overheidsbemoeienis bestaat Nederland uit eilandjes die steeds verder uit elkaar drijven.
Benieuwd wat het volgende kabinet – met Rutte als altijd lachend polderend glijmiddel – gaat uithollen of afschaffen. Om vervolgens – net zoals nu – geld te steken in oplossingen voor de problemen die zijn kabinetten eerder zelf hebben veroorzaakt. 
 

106. IJspret

14-02-2021
Terwijl afgelopen maandag schaatsliefhebbers nog hopen op een ‘it giet oan’, glij ik bij de winkelpassage uit over een natte anti-uitglijmat. Klaar met de ijspret. Mijn voet staat naar voren, mijn knie zwiept naar rechts. Au. Ik kom omhoog en loop naar huis. Valt mee, denk ik. En dan beginnen kuit en knie op te spelen. Ik strompel naar de fysiotherapeut om de hoek. Verrekte kuitspier. Knieband en meniscus een optater. Paracetamol en kalmpjes aan.
Op dinsdag schuifel ik door de woonkamer en verveel me. Ik doorbreek mijn gewoonte om overdag niet voor de buis te hangen en val in een reclameblok. Meestal negeer ik dat, bij gebrek aan bewegingsmogelijkheden buitenshuis geef ik het nu mijn volle aandacht. In de tijd dat ik een appel vermaal, verneem ik dat mijn huid Weleda skinfood kan eten. Van Vitalize Safraan Complex ga je beter in je vel zitten. Koopmans beweert dat we het liefst zijn waar we samenkomen om hun taarten te eten. Wist je dat Always maandverband heeft met een bovenlaag van biologisch katoen en dat de steelstofzuiger van Dyson een constante zuigkracht heeft? Weinig reclames voor mannen. Ik kijk dan ook naar Net 5 ‘Powered by Linda.’ Is die toevoeging een kwaliteitsstempel? Op naar de volgende commercial. Lactacyd. Een wasemulsie waarmee je de zuurgraad van je ‘intieme zone’ op orde kan houden. Geldklopperij. Iedere weldenkende vrouw weet dat ‘die zone’ zelfreinigend is. Misschien dat vrouwen die dagelijks een hoop bezoekers verwelkomen in hun beroepsmatig of recreatief gastvrije vagina er baat bij hebben de pH van hun verstoorde lichaamssappen op orde te krijgen, maar een doorsnee-vrouw met een doorsnee-gebruikte 'zone' kan haar geld beter uitgeven bij Volero. Daar krijg je nu 25% korting op veel kleden.
Genoeg reclames. Ik zet de tv uit, kom overeind en ga de badkamer maar schoonmaken. Neem ik meteen de intieme zone van mijn wc onder handen. Want die is niet zelfreinigend.

 

105. Muziek in de natuur

07-02-2021
Wanneer ik op het platteland loop of fiets, valt me op hoeveel mensen een koptelefoon op hun knar hebben of oortjes dragen. Ik vermoed dat ze naar muziek luisteren. Wat ik me afvraag is: waarom? Stampen ze lekker mee op het ritme van de melodie omdat ze uit hun cadans raken door omgevingsgeluiden? Worden ze zonder die muziek overvallen door een ontspannen loomheid die hun energie voortijdig laat inkakken? Of hebben ze een hekel aan ruisende wind, loeiende koeien, blatende schapen of klapwiekend overvliegende zwanen?
Tijd om uit te zoeken wat muziek in de natuur voor mij doet. Het is een frisse zonnige middag wanneer ik de – ongebruikte – oortjes van mijn telefoon in mijn jaszak steek. Binnen de bebouwde houd ik mijn gehoorgangen vrij, ik wil niet schrikken van opgevoerde scooters die onverwachts langs scheuren of hulpverleningsvoertuigen die met loeiende sirenes naderen, geluiden die me ontgaan als ik alleen oor zou hebben voor de muziek, die ik keihard moet zetten om boven het stadse geraas uit te komen. Zodra ik de vrije natuur bereik kies ik een dansbaar deuntje om het tempo erin te krijgen en prop de oortjes in. Bijna ongemerkt begin ik sneller te trappen. Halverwege het nummer moet ik me in het zweet werken om in de maat van de muziek te blijven. Op deze manier is er geen lol aan. Dat is niet het ergst. Waar mijn ogen een weiland zien waarin twee shetlandpony’s elkaars nek begrazen, suggereert de muziek dat ik me in een rokerige disco met de geur van verschaald bier bevind. Het is alsof je in de bioscoop naar The Sound of Music kijkt met muziek van Rammstein. Voor mijn hersenen onbegonnen werk om recht te breien. Ik trek de oortjes uit. Fijn, rust. Een hond blaft. Een goederentrein dendert over het spoor. In de verte raast de snelweg. Geen mooie plattelandsgeluiden, maar wel vertrouwde.

 

104. Vreedzame rechtvaardige gelijkwaardigheid

31-01-2021
Stel dat ik in Nederland een paar wijzigingen mag doorvoeren. Dan is godsdienst het eerste dat eraan moet geloven. Voordat het over een tijdje helemaal uit de hand gaat lopen, moet het klaar zijn met het discrimineren en afwijzen van mensen die niet jouw godsdienst hebben. Anderen jouw geloofsovertuiging opdringen met – vooral voor vrouwen – bedenkelijke wetten, voorschriften, geboden en vooral verboden, mag voortaan alleen thuis, in je kerk/moskee/synagoge of tempel.
Kijk naar Urk en je ziet dat de jeugd de hel-en-verdoemenispreken die daar door de 21 kerken galmen, soms anders opvatten dan de vrome dominees voor ogen hebben. Mag je in je biblebelt op zondag niet tanken of naar Albert Heijn? Blijf braaf thuis, maar tankstation en supermarkt zijn voortaan open voor andersdenkenden. Door de coronacrisis weten we hoe ongezond mondmaskers zijn. Zodra ze niet langer verplicht zijn gaan ook boerka en nikab af. Draag je er een, dan krijgt je man (je leest het goed) dezelfde straf die de Taliban in Afghanistan oplegt aan vrouwen die met ongedekt hoofd lopen.
In Nederland geldt een scheiding tussen kerk en staat. Weg dus met politieke partijen gebaseerd op een religie. En we krijgen eindelijk zeggenschap over ons leven en onze dood. Schaffen we meteen onderwijs op godsdienstige basis af. Wil je je kinderen jouw opvattingen door de strot duwen? Betaal die buitenschoolse klasjes maar lekker zelf. 
Er komt één publiek omroepbestel naar BBC-model, met een brede programmering voor zowel liefhebbers van Zomergasten, Ajax-Feijenoord of Het Familiediner. De deur uit met al die omroepen. BNN/VARA maakt allang geen programma’s voor alleen dwarse jongeren of arbeiders. Naar Max kijken ook vijftigminners en de thrillers die KRO-NCRV uitzendt hebben niets met het katholieke/christelijke geloof te maken maar alles met kijkcijfers.
Na invoering heb ik alle hulp nodig van politie, leger, ME, boa’s en burgerwacht. Want het handhaven van vreedzame rechtvaardige gelijkwaardigheid gaat vast niet zonder slag of stoot.
 

103. Middelerwijl in Bombay

17-01-2021
Ik ben een manuscript uit de jaren ’90 van me aan het herschrijven. Een deel speelt zich af in hedendaags Mumbai, de rest draait om een dagboek uit 1938 van een Engelse vrouw in Bombay, zoals de stad tot 1995 heet. Zou ik in het dagboek uitroepen als duh of supervet gebruiken, dan gelooft niemand dat het verhaal uit de eerste helft van de vorige eeuw stamt. Uit de roman Karakter (1938) haal ik bijna vergeten woorden waaronder middelerwijl en daarnevens en laat ze opduikelen in mijn gerenoveerde manuscript.
Zelf ben ik in 1984 voor het laatst in Bombay. Geld voor een herontdekkingstripje ontbreekt me, benodigde feitjes en weetjes vind ik nu in boeken en op internet. Zo ontdek ik dat er nog volop koloniale monumenten in het oude centrum staan. Wil je ze op je gemak bekijken en niet ten onder gaan in de deinende zee van krioelende mensen, worstel je dan naar de overkant van een van de tjokvolle wegen en klem daar je rug tegen een muur. Let bij het oversteken goed op de tienduizenden ronkende en stinkende auto’s, vrachtwagens, bussen, taxi’s en scooters die kriskras door elkaar scheuren en zich van verkeerslichten noch voetgangers iets aantrekken. Alleen koeien hebben weinig te vrezen. Rijd je zo’n beest aan, dan kan je dat een jarenlange gevangenisstraf opleveren, dus iedereen probeert met een boog om ze heen te rijden. Ik lees over de koloniale gebruiken en omgang tussen Engelsen en Indiërs in de nadagen van de Britse overheersing. En over ontwikkelingen in het minstens zo boeiende heden.
Dankzij Google Maps/Satelliet dwaal ik door straten en over pleinen zonder me zorgen te hoeven maken over verkeersongevallen, zakkenrollers, diarree en de dagelijks in te ademen hoeveelheid fijnstof van een slof sigaretten. Mijn virtuele ervaringen brei ik als een kleurrijk patroon door het manuscript. De rest verzin ik. Zolang het geloofwaardig is, loeit er geen Indiase koe naar.

102. Virtuele vriend

10-01-2021
Kinderen met fantasie kunnen er een hebben. Een verzonnen vriendje. Dat kan een tekenfilmfiguur zijn. Of de poes. Met zo’n vriendschap leren kleintjes het verschil tussen echt en fictief. De situatie naar je hand zetten en iemand in de buurt die doet wat jij wilt. Welk kind fantaseert er niet over? En daar zit hem de kneep. Ik ben een zestiger. Ik ken het verschil tussen fantasie en werkelijkheid en heb geen gebrek aan aandacht van mensen van vlees en bloed.
Ik ben een tiener wanneer Peter, tijdens een boswandeling in mijn eentje, voor het eerst mijn bewustzijn binnenglipt. Sindsdien vergezelt deze stille kompaan me op tijden dat ik alleen over het strand en door een stad wandel, of uit het raam van een trein tuur. Prachtige wolkenlucht, zeg ik zwijgend. Dat gebouw! Die kleuren! Hij is het altijd met me eens, deze trouwe Peter. Lichamelijke kwalen door ouderdom hebben geen vat op hem. Dat komt omdat ik geen lijf voor hem heb verzonnen. Heeft hij niet nodig, in mijn verbeelding is zijn aanwezigheid er alleen om beelden van de omgeving mee te delen.     
Er rust een taboe op uit de duim gezogen volwassen vriendschappen. Terwijl iedereen weleens een denkbeeldig gesprek voert. Of het nou met je god is of een overleden geliefde, als voorbereiding op een ontmoeting of om recht te praten wat voor jou krom is: in onze fantasie maken wij de dienst uit. Het kan ongemakkelijk worden als je de collega met wie je slechts in je hoofd een dampende verhouding hebt, op een dag vol op de mond kust. Of dat je verschillende verzonnen vrienden hebt en ze allemaal tegelijk aandacht wilt geven.    
Hoor je me ooit gemoedelijk tegen een onzichtbare gesprekspartner praten, dan heeft Peter toch oren en is hij hardhorend geworden. Maar roep ik geërgerd: ‘Hoe kom je daar nou bij?’ Dan ben ik waarschijnlijk in gezelschap van een werkelijk bestaande metgezel.
 

101. Huidhongersnood

03-01-2021
Als alleengaande zonder kroost word ik minder vaak liefkozend beetgepakt dan mensen met partner of nageslacht. Zeg maar gerust zelden. En vanwege het nadrukkelijke overheidsadvies om iedereen buiten het gezin voorlopig op veilige stoklengte afstand te houden en dus vooral niet aan te raken – laat staan te omarmen – is mijn huid sinds het begin van de coronacrisis langzaam maar zeker aan het verhongeren. Duw er een stethoscoop op en je hoort de wanhoopskreetjes uit mijn verschrompelende poriën.
En daarom streel ik af en toe mijn wang met een door het vele ontsmetten schraal geworden hand. Of sla ik mijn armen om me heen terwijl ik mij inbeeld dat iemand anders me teder omstrengelt. Je moet toch wat om het gevoel te houden dat je bestaat. Mijn emotioneel uitgemergelde vel trapt niet in dat foefje. Die krijst onverminderd om de voedende aandacht van andermens aanraking.
Met Aap en Karel als noodgedwongen uitwijkmogelijkheden voor vacht-op-huidcontact, heeft mijn pluchen knuffel een nieuwe vulling nodig nu ik zijn ingewanden vertroetelend tot pulver heb geperst. En het eens zo glanzende bontje van mijn kat vertoont ernstige tekenen van slijtage. Ziet hij me met uitgestrekte armen op zich afkomen, dan schiet hij ervandoor met een dikke staart en een blik van o nee, daar heb je haar weer met d’r aai- en knuffelaandrang. Een hartelijke omhelzing, bemoedigende aai over mijn bol of geruststellende hand op mijn schouder? In deze tijden is het te veel gevraagd.
Dat lichamelijk contact van levensbelang is voor baby’s weten we. Het is een basisbehoefte. Maar de betekenis van dat verlangen neemt echt niet af wanneer we volwassen zijn. Elkaar aanraken vermindert stress. Het zorgt ervoor dat we endorfine aanmaken, wat ziektes voorkomt en zodoende bijdraagt aan onze gezondheid.
En daarom hoop ik dat alle slachtoffers van deze huidhongersnood zo snel mogelijk weer alle omhelzingen en andere lichamelijke uitingen van genegenheid zullen krijgen die ze zich wensen. Laat maar komen.

 
 
 
 
inDelen