Blog

Afl. 11 Proost!

30-12-2018
Onlangs kringelde de geur van versgebakken worstenbrood mijn neus in. Meteen was ik terug in de tijd dat mijn moeder op Oudjaar zelf worstenbrood maakte en salade met zalm.

Eind december krijg ik soms vlagen van omkijken te verduren. Niet omdat alles vroeger beter was. Op tv krijgen we die dagen sentimentele films, terugblikken en jaaroverzichten voorgeschoteld, op de radio de top 1000, 2000 of 4000. Dat tezamen wakkert al dat omkijken aan. Middelbare school: na het vuurwerk stappen met klasgenoten, later feesten met vrienden.

Ik kijk met plezier terug op die tijden. Er is niets mis met af en toe omkijken, zolang we maar niet terugverlangen naar die tijd. Daar schieten we niets mee op.

Nog een geur: oliebollen. Een paar jaar heeft mijn moeder ook die zelf gebakken en hing overal de walm van de olie waarin ze lagen te spetteren. Vaak zagen de bollen eruit als vormeloze gedrochten met puisten en tentakels. De smaak was er niet minder om.

Morgenavond ga ik in de stad een hapje eten met mijn buurvrouw. Daarna drapeer ik me in mijn eentje in mijn stoel voor de tv. Nee, dat is niet zielig. Ik ben vaker avonden alleen en dan zit ik – of om het even wie – daar ook niet mee. Ik ga van twee volmaakt gevormde oliebollen van de bakker genieten, twee glazen champagne wegklokken en toasten op iedereen die me lief is of is geweest.

Met kat Teo op schoot kijk ik naar een – sentimentele - film totdat de uitslag van de Oudejaarsloterij bekend is. Dan haal ik mijn twee halve Staatsloten tevoorschijn. Ik heb wel eens tien euro gewonnen. Meer zal het dit jaar ook niet zijn. Hoewel. Je weet niet wat er in het verschiet ligt. Er kan zomaar van alles gebeuren.

Proost! Op een in alle opzichten zo goed mogelijk 2019!

 

Afl. 10 Voor iedereen

20-12-2018
Voor iedereen die is vastgeroest
Voor iedereen die doorgaat
Voor iedereen met het hangende hoofd
Voor iedereen met het juichende hart

Voor degene die is kwijtgeraakt
Voor degene die terecht is
Voor degene die wacht en nooit gaat zoeken
Voor degene die heeft gevonden

Voor hen voor wie het leven voelt als een dichtgeslagen boek
Voor hen die een nieuw hoofdstuk zijn begonnen
Voor hen met het achterhaalde inzicht
Voor hen met het verworven begrip

Voor jullie in je ivoren toren
Voor jullie met beide voeten op de grond
Voor jullie hunkerend in de schaduw
Voor jullie gekoesterd in het licht

Voor jou met een heel leven voor je
Voor jou voor wie de tijd is weggetikt
Voor jou met ziekte en gebreken
Voor jou gezond van lijf en leden

Geef, ontvang en deel
Ontdek en verken
Heb vertrouwen in een ander
Blijf geloven in jezelf
Bewonder en verwonder
Geef troost
Beur op
Neem afscheid en ga verder
En leef vanuit je hart

 

Afl. 9 Dat snap ik niet

13-12-2018
  • Zet on voor een woord en het krijgt de tegenovergestelde betekenis. Aardig en onaardig of zin en onzin. Da’s duidelijk. Guur is een ander woord voor koud. Onguur zou warm moeten betekenen. Fout. Het is synoniem met onaangenaam. Dat is toch raar?
  • Iets anders. SGP raadsleden in de gemeente Reimerswaal zien liever niet dat ambtenaren tussen de middag de yoga zonnegroet doen of een mindfulness meditatie. Beide stammen uit het heidense hindoeïsme en boeddhisme en daar schieten de nekharen van deze staatkundig gede.. eh gereformeerden van overeind. Kennelijk zien ze liever ambtenaren met rugklachten of een burn-out.
  • Uit de serie niet lullen, zakken vullen: een directeur van ING loopt misschien zijn bonus mis omdat hij er een financiële bende van heeft gemaakt. De overheid wil dat hij zijn riante beloning pas krijgt zodra hij de boel op orde heeft. Je zou bijna medelijden met de directeur krijgen.
  • Ik sprak iemand die een galgo uit Spanje heeft gehaald omdat honden daar een erbarmelijk bestaan leiden. Toen ik hem onlangs bij de supermarkt zag legde hij een kiloknaller koteletten in zijn mandje. Hij droeg een jas met een kraag van wasbeerhondenbont. Ik heb me ingehouden te vragen of hij wist dat de bontkraag bij leven in een piepklein draadstalen hokje zat en dat die stukken karkas toen ze nog deel uitmaakten van een varken, het weinig beter hadden.
  • De laatste, voordat ik iedereen moedeloos maak. Veel mensen noemen zich een natuurliefhebber. Wat ik niet snap, is dat sommige van hen in een benzine slurpende zescilinder bolide over de snelweg jakkeren, om meer asfalt roepen en het vertikken iets extra te betalen voor biologisch eten. Met meer en bredere wegen verdwijnt steeds meer natuur. En door het eten van bespoten voedsel verdwijnen de akkers waarover tonnen landbouwgif zijn uitgegoten die bijen, insecten, vogels en uiteindelijk mensen doden, natuurlijk nooit..
Zo. Dat is eruit.

 

Afl. 8 De prins op het witte paard

06-12-2018
Afgelopen oktober maakte ik op een zondagmiddag met twee vrouwen een wandeling door de Rucphense bossen. De loofbomen waren op hun prachtigst met bladeren in felle herfsttinten. Een wit paard met een ruiter op zijn rug naderde stapvoets over het zandpad. Hij had een prachtig hoofd met markante trekken, een trotse houding en een elegant lichaam. Ook de ruiter – een man van mijn leeftijd - mocht er zijn. Hij droeg een cap waardoor onduidelijk was of hij - zoals het paard - goed in de manen zat.

Ben jij nou de prins op het witte paard? vroeg ik. Noem me een dwaas, stiekem wil ik nog steeds in sprookjes geloven.

De ruiter lachte. Jazeker, en ik ben nog op zoek naar een prinses. Hij had een prettige stem.

Dan bof je, zei een van de twee vrouwen, hier staan er drie.

We praatten wat over zijn paard – schofthoogte 1,80 m en Spaans bloed – toen de prins wilde weten of we kastanjes aan het rapen waren. Ik knikte, haalde twee stuks uit mijn jaszak en liet hem de vangst zien. Hij vroeg of hij ze mocht hebben en stak zijn hand naar me uit. Ik ben de gierigste niet en legde de kastanjes in zijn opvallend zachte handpalm. Zo scoor je bonuspunten, zei hij. Het nooit verdwenen pubermeisjesdeel van mijn hart veerde op. Dat van mijn zestigjarige ik fronste. Hij borg de buit op in zijn jaszak. De vrouwen en ik wandelden verder, paard met prins sjokte de andere kant op. Een kwartier later passeerde de man op het witte paard ons op een T-splitsing, geflankeerd door twee donkere paarden met erop twee amazones van rond de dertig. Dit keer had de prins geen oog voor ons. Wij grijnsden. Prinsen gaan nu eenmaal voor mooie, jonge prinsessen. Sprookjes zijn soms zó voorspelbaar.

 

Afl. 7 Koukleum

26-11-2018
Ze zeggen dat je gevoeliger wordt voor kou naarmate je leeftijd vordert. Mijn moeder had er op hoge leeftijd weinig last van.

Ik ben – net als mijn vader was - een geboren koukleum. Flanellen pyjama, sokken, drie dekens, een met veren gevuld dekbed en nog lag ik als jong kind het eerste halfuur in bed vaak te klappertanden. Ons huis had geen dubbel glas of cv. Op de slaapkamers was geen verwarming. Bij vorst stonden ijsbloemen op de ruiten en ademden mijn zus Rianne en ik – we deelden een kamer – bij het ontwaken wolkjes uit.

Aankleden deed ik beneden, blauwbekkend voor een van de twee kolenkachels die de kamer pas op temperatuur kregen wanneer ik al lang en breed op school zat. Mijn voeten staken in een maillot en geitenwollen sokken met daarover een lange broek. Verder droeg ik een hemd, een door mijn moeder zelf gebreide borstrok van brandnetels en rode mieren, een blouse en een trui. Een das en een jas waar de wind gewoon doorheen blies, maakten mijn wintertenue compleet.

Zodra in de klas sneeuw en ijs op mijn schoenen begonnen te smelten, drong het water door de naden van mijn winterschoeisel dat een maat groter was dan mijn zomerschoenen omdat mijn dik ingepakte voeten er anders niet in pasten.

Tegenwoordig kan ik onder twee warme donzen dekbedden kruipen. Mijn huis is voorzien van centrale verwarming, geïsoleerde muren en dito dak en dubbel glas. Nooit word ik wakker met rijp op mijn wenkbrauwen. Ik heb een jas die met gemak - 20°C en windkracht zes aankan. Dunnere sokken houden mijn voeten warm, ik hoef geen grotere maat – waterdichte - schoenen aan te schaffen. En ’s avonds kan ik pitjessloffen in de magnetron mikken om mijn verkleumde tenen te ontdooien.

Ben ik eindelijk goed gewapend tegen barre winters, warmt de aarde op...

 

Afl. 6 U

19-11-2018
Ze zeggen u tegen me. Ik weet het, volgens de gevestigde omgangsvormen heb ik al jaren geleden de leeftijd bereikt om met dat woord te worden aangesproken. Sinds een tijdje ontvang ik reclames voor trapliften, rollators en middelen bij ongewenst urineverlies. Het duurt niet lang meer voordat een goedbedoelende snotaap aanbiedt me te helpen oversteken terwijl ik alleen maar fijn wat om me heen sta te kijken omdat ik zo weinig mogelijk aan haasten doe. Zo druk is die weg toch niet? vraagt het barmhartige jongmens zich af.

Hoe oud moeten we zijn om dat persoonlijk voornaamwoord in beleefdheidsvorm te verdienen? Nou ja, beleefdheidsvorm en verdienen. Tenzij je Belgisch bent en vanaf je geboorte met u wordt aangesproken, krijgt de Nederlander er meestal bij de eerste tekenen van ouder worden mee te maken. Pure leeftijdsdiscriminatie.

Vrouwen krijgen vaker vervelend onderscheid te verduren. Als tiener werd ik aangesproken met juffrouw. Jongens van die leeftijd waren een meneer. Waarom sprak niemand hen aan met jufman? En dan nog iets. Instanties willen altijd weten of Meesters mijn meisjesnaam is. Word je officieel pas een volwassen vrouw zodra je bent getrouwd en de naam van je man draagt?
Dat gedoe van die mannennaam aannemen heb ik trouwens nooit begrepen. Omdat ik trots ben om met hem te trouwen, hoor ik wel eens. Het gros van de mannen is dus niet trots op hun vrouw, want hoe vaak kiezen zij voor haar achternaam? Ik weet ook wel dat de meeste mensen doen wat de rest doet zonder er verder over na te denken. Traditie, heet dat.

Hoe werkt het eigenlijk met twee met elkaar getrouwde vrouwen? Blijven zij formeel hun leven lang een meisje?

Wanneer een man weer eens naar mijn meisjesnaam informeert vraag ik altijd wat zijn jongetjesnaam is. Kinderachtig misschien. Maar ja, ik ben als ongetrouwde vrouw toch nooit volwassen geworden?

 

Afl. 5 Toedel en peckel

12-11-2018
Opgegroeid met honden ben ik een hondenmens. Toen ik jaren geleden een poes in huis nam, werd ik ook een kattenmens. Want waarom kiezen? Het soort kat of hond doet er voor mij niet echt toe. Toch zijn er twee hondenrassen die mijn hart opmerkelijk sneller laten kloppen: de poedel en de teckel. Ik smelt wanneer ik een elegante krullenbol langs zie schrijden, het woord lopen volstaat niet bij poedels. In hun ogen huizen enthousiasme, intelligentie en zachtmoedigheid. Ondanks al die positieve kwaliteiten zijn ze schaars. Soms zie ik er een met een totaal verknipte vacht. Dat is toch pure minachting? Geestelijke mishandeling zelfs? Je zou als gevoelige poedel iemand voor minder aanvliegen.

Komen we bij mijn tweede hondenliefde: de teckel. Een ras dat ik eigenlijk niet mag degraderen door het hond te noemen. Je hebt honden en je hebt teckels, het is niet anders. Teckels zijn eigenwijs en onafhankelijk en menen dat de hele wereld van hen is. Ik schiet vol bij de aanblik van een ruwharig exemplaar, klein model, teefje. Een mannetje heeft – naast het ergonomisch onverantwoorde worstenlijf waar de gehele soort mee kampt – een ander gebrek: het kwastje onder de buik. Door de korte pootjes sleept het soms bijna over de straat. Een esthetische tekortkoming.

Je hoort vaak dat baasjes op hun hond lijken. Wat zegt het over mij dat ik op twee uiteenlopende rassen val? Mocht ik tot de aanschaf van een hond overgaan - zolang Teo leeft houd ik het bij mijn kat - dan kan ik vast niet kiezen. Oplossing: een kruising tussen een teckel en een poedel. Een poeckel dus. Of een teddel. Een toedel of een peckel. Wat een lelijke namen voor zulke mooie dieren. Tegen die tijd ga ik bedenken hoe ik dat ongetwijfeld prachtige ras wil noemen. Raar trouwens dat het officieel nog niet bestaat.

 

Afl. 4 Bonte Bewoners

05-11-2018
Er huizen bonte bewoners in mijn hoofd. Veel van hen zijn fijne types die mijn leven kleur en diepgang geven. Met een paar heb ik weinig op. Neem Miepje. Betweterig wicht. Werk ik aan het manuscript voor een roman, prikt zij haar vinger in mijn wang. Geen uitgever die iets in jouw uit je duim gezogen geschrijf ziet. Je bent te oud. Mensen willen boeken van sporthelden. Of hartverscheurende waargebeurde verhalen.

Miepje bedoelt het goed. Ze wil me beschermen tegen teleurstelling. Ondertussen denk ik aan oplagen van honderdduizend. Aan Boek van de Maand bij DWDD. Aan literaire prijzen en verfilmingen. Luister Miepje, zeg ik. Er is niets mis met proberen je dromen uit te laten komen, op iedere leeftijd en hoe klein de slaagkans ook lijkt. Fantaseren kan altijd. Ik sla een arm om haar heen. En je weet maar nooit, zeg ik. Ze knikt. Aarzelend, dat wel.

Er is haar moeder, mevrouw Zwart. Lastiger portret. Soms overvalt ze me met een bliksembezoek, andere keren staat ze met volle bepakking voor mijn neus. Daar is ze weer, verzucht ik. Met haar gezeur dat niets goed komt. Dat alles er alleen maar slechter op zal worden en dat ik me daar maar beter bij neer kan leggen, want hopen op betere tijden is zinloos. Tijdens haar eerste visite zeg ik dat ze op moet donderen. Met haar dikke kont gaat ze bovenop me zitten. Maandenlang vecht ik om haar van me af te krijgen terwijl zij in mijn hoofd de boel kort en klein slaat. Ik leer dat een stoel aanbieden het enige is om haar tot bedaren te krijgen. Haar aanhoren zonder me iets aan te trekken van wat ze me wijs wil maken. Ze kan er niet tegen wanneer ik haar geen aandacht geef. Dan komt ze na een hoop getreuzel omhoog en vertrekt.

Dag, mevrouw Zwart.

 

Afl. 3 Nederland in Beweging

29-10-2018
Een vriendin heeft het over Nederland in Beweging. Best pittig, zegt ze. Of het Iets voor mij is? Ik reageer een beetje lacherig. Is dat programma niet voor bejaarden? Toch sta ik op een ochtend – krant gelezen, Brinta achter de kiezen - voor de tv. Het duurt maar een kwartiertje. Peulenschil, denk ik. Oké, ik heb een poos in de lappenmand gezeten. Mijn evenwicht is wankel. Maar de jaren ervoor heb ik dankzij een jeugd vol turnen en atletiek, gevolgd door fitness op mijn werk en zondagse wandelingen met vriendinnen, een puike conditie opgebouwd. Ik heb wandelvakanties gedaan. Tochten tot wel acht uur waarin ik bergtoppen heb beklommen en naar valleien ben afgedaald. Nog steeds draai ik mijn voet niet om voor een kloeke wandeling (in vlak Nederland.) Sinds ik een e-bike heb trap ik in de laagste ondersteuning dertig kilometer weg. Behalve bij tegenwind. Dan gun ik mezelf een standje hoger. Voor iemand met weinig fietservaring is dertig kilometer best veel, hoor.

Op tv begint het bewegingsprogramma. Doe lekker mee om op te warmen, zegt de presentator. Binnen een minuut sta ik met een dampend lijf te hijgen. Het wordt nog triester wanneer we aan de oefeningen voor hart, benen en romp toekomen. We doen sambapasjes en de rumba. Krakende knieën. Adem en hart kunnen het amper bijbenen. Mijn voeten struikelen over elkaar. Heel Hedwig Huppelt. Waar is mijn gevoel voor ritme gebleven? Teo schrijdt de kamer in. Hij bekijkt het tafereel met verbazing in de kattenogen. Gaat het wel goed? In een wijde boog sluipt hij om me heen.

We zijn een paar weken verder. Droge oksels. Voeten zitten elkaar niet meer in de weg. Spieren rollen soepel en na afloop spint mijn hart van genoegen.

En Teo ziet dat het goed is.

 

Afl. 2 Poolse pokkenherrie

22-10-2018
Het is stil aan de overkant. Wind en regen doen hun werk: mijn overburen houden ramen en deuren gesloten. Bij aangenaam, droog weer storten de jongens in het weekend bakken met herrie uit over de straat: vloekende en tierende Poolse rappers, overstemd door elektronische decibellen en verontrustend pompende dreunen die ingewanden van mens en dier van slag brengen.

Mijn muzieksmaak is ingetogen. In tegenstelling tot hoe ik me in gezelschap soms gedraag. Ik heb er een handje van duidelijk aanwezig te zijn en bij tijden kwek ik er flink op los. Op rapporten van de lagere school prijkte vaak een tien voor kletsen. De jaren hebben me bedaard. Wat niet betekent dat ik nu een stil muurbloempje ben. Dat gaat niet gebeuren.

Mijn voorkeur voor kalme, melodieuze muziek zat er al vroeg in. Voor mijn elfde verjaardag vroeg ik mijn twee jaar oudere broer de lp Days of Future Passed van The Moody Blues. Muziek die volgens hem – in die tijd bewonderaar van de Rolling Stones – hoorde bij ouderen van minstens twintig. Toen ik later ook nog eens fan werd van Barry Manilow, lachten heel wat leeftijdgenoten me smakelijk uit.

Ik heb niets tegen een stampend ritme, snerpende gitaren of toeterende blaasinstrumenten. In mijn platenkast stonden ook lp’s van Earth, Wind & Fire en Stevie Wonder. In 1979 kocht ik zelfs de lange versie van een van de allereerste hiphop hits: Rappers Delight van The Sugar Hill Gang.

Met een hang naar rust is klassieke muziek een logisch vervolg op de disco en funk uit de jaren zeventig van mijn leven. Op het moment dat ik dit schrijf worden buiten geen bakken Poolse pokkenherrie over de straat uitgestort, maar hemelwater. Heerlijk. Kan ik ongestoord genieten van Bach.

 

Afl. 1 Hoe het begon...

15-10-2018
Bloggers willen hun ervaringen over van alles en nog wat delen: reizen, huisdieren of kookkunst, om maar een paar voorbeelden uit de kast te trekken. Mijn bedoeling is om geregeld uit te wijden over wat mij als (prille) zestiger zoal opvalt of bezighoudt: natuur, politiek, vriendschap, gezondheid, klimaatverandering. Zeg maar de luchtige kanten van het leven ;-)

Misschien vraag je je af wat me bezielt om mijn zielenroerselen te willen delen. Hoe ik daar de tijd voor heb en waarom nu. Het is niet zo dat ik 6 april van dit jaar in de spiegel keek en schrok. Help, ineens ben ik zéstig, gisteren zag ik er nog tien jaar jonger uit! Waar komen die rimpels, vlekjes, en lillende lichaamsdelen zo onverwacht vandaan? Die bui zag ik al jaren hangen. Met mijn ogen (sterkte +1,5, leesbril puntje meer) is niks mis. Ik doe het omdat ik het leuk vind. Voorafgaand aan mijn kroonjaar kreeg ik vier zure kersen voor op mijn seniorenverjaardagstaart door de strot geduwd: eerst schoot met veel wapengekletter een burn-out uit de coulissen tevoorschijn, met evenveel bombarie op de hielen gezeten door het verlies van een meer dan veertigjarige vriendschap en mijn baan wegens een reorganisatie en tenslotte gevolgd door een hartinfarct.

Er bestaan al genoeg columns of blogs voor senioren (wat heb ik een hekel aan dat woord) over uiterlijkheden zoals gezichts- of schaamlipcorrecties (zijn er mannen die hun uitgezakte zaakje strak laten trekken?) Ik wil het vooral hebben over innerlijkheden. Ergens heb ik gelezen dat tegenslag de enige manier is om geestelijk te groeien. Als je nooit fouten maakt en af en toe niet flink onderuit gaat, leer je niets en kom je in het leven dus geen stap verder. Dat zal vast maar het zou fijn zijn geweest als al die geestelijke groeistuipen in mijn leven iets meer verspreid door de tijd hadden plaatsgevonden. Er was de afgelopen jaren namelijk meer kak aan mijn knikker: de Wet van Murphy (alles wat fout kan gaan, gaat ook fout) roerde zich flink. Daar ga ik het later misschien nog eens kort over hebben. Waar ik me vooral op wil richten zijn de alledaagse en fijne dingen. Want het leven is gelukkig ook wel eens Rozengeur en Zonneschijn.
 
 
 
inDelen