133. De laatste

31-07-2022
De koek is op. Meer zit er niet in. Ik hou het voor gezien. Heb niets meer te melden. Althans niet in blogvorm. En zeg nou zelf, 133 is een mooi rond getal om er een punt achter te zetten.
Ik blijf natuurlijk schrijven. Romans (de derde is af, er gloort hoop aan de uitgevershorizon). Korte verhalen. Commentaar op Facebook en LinkedIn. Boodschappenbriefjes.
Onlangs ben ik begonnen aan een jeugdboek waarin ik mijn fantasie de vrije loop laat. Heerlijk. Bovendien wil ik ooit een spannend boek schrijven. Of een dichtbundel. En zo fladderen er heel wat ideeën in mijn hoofd.

Waar het op neer komt: dit is de laatste blog. Waarschijnlijk. Want dat weet je bij mij niet zeker. En deze (voorlopig of definitief) laatste blog stelt weinig voor. Omdat hij nergens over gaat. Nou ja, over dat ik ermee stop.
De laatste tijd verschenen mijn blogs onregelmatig. Aangezien ik geen berichten heb ontvangen van teleurgestelde lezers die zich afvroegen waarom ze het zonder mijn (twee)wekelijkse schrijfsels moesten stellen, denk ik dat niemand ze zal missen. Dat schrijf ik niet uit zelfmedelijden, het is gewoon een vaststelling. Een mens krijgt dagelijks al genoeg leesvoer voor de kiezen.

Zodra er nieuw werk van me op de markt verschijnt, laat ik weer van me horen want trouwe lezers willen dat vanzelfsprekend meteen aanschaffen...

Tot dan,
Hedwig

 
 
< vorige blog: 132 Poes en Teef
 
 
inDelen