119. Herrie op Ameland

25-07-2021
Scholeksters. Een vreemde naam voor vogels die geen vijftig meter diep de zee induiken om op schol te jagen, maar in weilanden en op stranden hun drilboren van snavels de grond in rammen op zoek naar schelpdieren en wormen. Alleen hun zwart-witte veren en het volledig ontbreken van zangtalent delen ze met de gewone ekster. Noem een ooievaar dan ook meteen ekster. Een dasekster of zo. Naar een dier dat niet op zíjn menu staat.
Met een vriendin ben ik op Ameland. Leuke dorpjes. Fijne fiets- en wandelpaden. We hebben meestal goed weer. En een indrukwekkende geluidsoverlast. Niet van dronken jongeren of knallende muziek. Onze hotelkamer kijkt uit over een weiland waarin schapen er op los kauwen en wezenloos in het niets staren. Wat moet je anders als wollige grazer? Schapen zijn vreedzame dieren. Een groepje scholeksters heeft hun grasland gekoloniseerd en laat duidelijk horen wie het er voor het zeggen heeft. Het geluid is een mengelmoes van krijsende katten, het maandelijks luchtalarm en een brandmelder die afgaat. De eerste minuten in deze herrie laat me glimlachen. Maar deze vrolijke vriendjes zetten vanaf halfvijf ’s morgens al een trommelvlies tergende strot op. Een ouderwetse bellenwekker van de HEMA is er niets bij. Of we nu ’s middags bij het hotel terugkomen of ’s avonds: de hele tijd laten ze luidruchtig van zich horen. Alleen ’s nachts houden ze hun snavel. Ik laat mijn ochtendslaap er niet meer door verpesten en schroef de tweede nacht oordopjes in.
De vogels op de foto zijn een ouder met opgeschoten jong. Ook zij tetteren heel wat af. Misschien krijgt het kuiken les van de ouder of moet het kabaal mogelijke belagers verjagen. Eerlijk gezegd denk ik dat deze vogels gewoon genieten wanneer ze zo tekeer kunnen gaan.
Ik twijfel of ik een beeldje van een scholekster als souvenir van Ameland mee naar huis neem. Het wordt ongewild een verkoudheid.  
 
 
 
< vorige blog: 118. Creatief met water volgende blog: 120. Voor de overlevenden >
 
 
inDelen